Celebramos otru ocho de setiembre, otru día d'Asturies, otru día de Cuadonga. Y nesa fecha conmemoramos que, fai mil trescientos años, unos asturianos -como nós- enfrentáronse al enemigu más poderosu del so tiempu, a un imperiu que s'estendía per trés continentes, a un exércitu que nun conocía la derrota. El combate yera claramente desigual pero aquellos asturianos nun se rindieron. Conocíen bien les dificultaes y, con too y con ello, siguieron alantre. Y nun foi fácil, nin rápido; nun lo foi n'absolutu: dempués d'aquella primer victoria –bien espeyada nos llibros d’historia- a los nuestros antepasaos inda-yos quedaron munches décades de sacrificios hasta poder ufiertar, a la so tierra y a los sos fíos, un futuru dignu, un futuru propiu.