Navidá Misteriosa

Los copos de ñeve taben cayendo dende dos díes enantes de la Nueche Buena. Xicu llevaba delles hores, depués de xintar, faciendo un muñecu de ñeve. Con unos botones fixera los güeyos, y con unos palos, los brazos y les ñarres. Cuando acabó col cuerpu, foi a casa y, nun armariu que so ma tenía en desván, revolvió hasta que dio con un abrigu y un gorru de lana, que-y puso al home de ñeve. Agora sí, agora sí que tenía buena pinta, ¡paecía un home de verdá!

So ma pronto lu llamó pa que fuera a cenar. Los güelos taben al llegar, pa pasar les fiestes con ellos.

Depués de xintar colos pas y los güelos, Xicu vio un pocu la tele y foi pa la cama. Enantes de metese ente les mantes, dio-y por mirar otra vegada pola ventana, pa ver al so home de ñeve. Sí, ellí taba, paecía un home de verdá, col so abrigu vieyu y el so gorru marrón y coloráu. "Talmente paez qu'agora se va poner a caminar", pensó Xicu, mientres un respigu-y xubía pel llombu.

El neñu durmióse lluego, pero con un suañu intranquilu. Tuvo una velea na que'l so home de ñeve vivía y entamaba a movese, xubiendo pela paré de la casa y asomándose a la so ventana, amuesando una sorrisa mui fea na cara.

Como durmiera mal pela nueche, Xicu nun despertó hasta cerca les doce la mañana. Cuando saltó de la cama alcordóse de tolos malos suaños que tuviera pela nueche, pero agora, a la lluz del Sol, yá nun paecíen tan apavoriantes. Diéron-y ganes de rise de sí mesmu.

De toles maneres, diba desfacer al home de ñeve, yá nun quería saber nada d'él. Depués de tomar un chocolatín con galletes, salió al prau, delantre de casa, onde fixera'l muñecu de ñeve. ¡Vaya sospresa! Como tuviera calentando'l Sol tola mañana, l'home de xelu derritiérase solu. Namás quedaba'l abrigu tiráu ente un montón de ñeve y agua.

"¡Un momentu!", pensó Xicu, "equí falta daqué". ¡Claro! Faltaba'l gorru de lana. Entonces, el neñu tuvo otru respigu; diose la vuelta y miró pa la casa. Ellí, al pie de la ventana'l so cuartu, taba el gorru tiráu en suelu, ente la ñeve.

"Será meyor que nun diga nada", pensó Xicu, "colo cuentista que ye mio güelu, ye capaz de tar toles fiestes inventando hestories sobre l'home de ñeve que xubía peles ventanes".

Por supuestu, Xicu nun volvió a facer un home de ñeve en toles navidaes.

Fin