Les llárimes d'una muyer
Cuentu ganador de la tercer edición del concursu de cuentos pa Escolinos, que convoca ONDA CERO RADIO
Testu: Berta Pérez
Dibuxos: E.Carballeira
Un par d'imponentes puños apaecieron ente les ñubes, ún en dirección norte y otru en dirección sur. Darréu, un tremendu estruendu sacudió la tierra; yera'l bostezu del rei Sol. Yera la señal de que'l rei díbase a durmir, porque taba cansáu de velar polos habitantes de la tierra.
Día a día dába-yos lluz y calor p'ayudalos a ellos y a les sos coyeches a espoxigar.
Les xentes recoyíen les sos ferramientes de cultivu y los sos animales. Les families diben xuntándose alrodiu del fuéu hogareñu.
Cuando la escuridá díbase apoderando del pueblu, baxaben los llobos y les alimañes. A vegaes golpeaben nes puertes de les cases y tola familia tremaba temiendo qu'aquellos animales entraren na casa y los comieran.
Al pocu, vencíos pol cansanciu y el suañu, quedábense durmíos, hasta qu'otra vez los fermosos rayos del Sol entraben peles sos ventanes enllenando'l pueblu de lluz y vida.
Los campos enllenábense de gayola y los homes diben a cuidar el cultivu y el ganáu.
Mentanto, los neños xugaben y cantaben, les muyeres facíen llabores como coser, amasar el pan, cocinar, poner la mesa, cambiar la ropa a los neños... Hasta que'l Sol decidía dise a durmir y la xente volvía dise a les sos cases. Esta actividá ocurría día tras día, hasta que'l Sol diose cuenta de qu'había una familia que nun trabayaba, que nun facía lo corriente. Entós el Sol entrugó-yos:
-¿Qué facéis?
La muyer retrucó-y ente un mar de llárimes:
-Ye que nun alcuentro al mio fiyín, y temo que lu comieran les alimañes o los llobos.
Entós el Sol dixo-y:
-Y¿Por qué nun fuiste a buscalu pela nueche?
La muyer respondió-y:
-Ye que pela nueche la escuridá ye total.
El Sol entrugó:
-¿Nun tenéis la pálida lluz de la Lluna?
-Ye que cuando tú te vas a durmir, la Lluna nun vien toles nueches y nun podemos salir, porque nun se ve nada.
El Sol llamó a la Lluna y entrugó-y que por qué nun diba toles nueches a cuidar d'aquelles persones.
La Lluna respondió-y que taba sola y triste y el Sol dixo-y a la muyer:
-Dame estes llárimes.
Garró les llárimes de la muyer nun puñáu y llanzóles al aire. Entós les llárimes tornáronse n'estrelles.
El Sol dixo-y a la Lluna:
-Equí tienes les estrelles, que t'acompañarán durante tola nueche.
Mentanto la muyer seguía buscando al so fíu desesperada. Tola familia taba volcada na mesma tarea. Entós ún de los tíos mayores dixo:
-¡Ma, ma! ¡Ven equí!
Del arcón onde se guardaba la lleña, salíen unos xemíos. La muyer corrió p'allá enfotada. Abrió l'arcón. Nel fondu, acurrucáu sobre la lleña, taba'l pequeñu colos güeyos zarraos y desllumbraos pol Sol. Mientres los frotaba coles manines dixo:
-Ma, ¿yá ye de día? Tengo Mieu.
Aquella nueche cuando'l Sol fue a durmir, en toles cases cellebrábase la lluz blanca de la Lluna y aquel cielu salpicáu d'estrelles.
Y colorín coloráu, esti cuentu ta fináu.