|
|
|
|
||
|
||
Nun bosque que taba perlloñe y escondíu vivía, fai munchos años, un cuélebre que pasaba les hores y los díes durmiendo na so cueva.
Un día que taba no meyor d'un suañu, espertólu un ruíu pergrande. El cuélebre enfoscóse, porque nun-y prestaba que lu espertaren asina.
A grandes reblagos, allegóse al llugar onde sintió'l ruíu. Darréu, quedó espavoriáu pol raru aparatu que taba viendo. Paecía caíu del cielu.
Del aparatu salió un home entovía más raru.Tenía antenes na cabeza, como les formigues, y diba vistíu con una túnica azul enllena estrelles.
L'home cuntó-y al cuélebre que la so nave del espaciu nun tenía combustible y por eso cayó, mientres esnalaba penriba'l monte.
Cuntó-y tamién munchos cuentos del so mundu y díxo-y que'l combustible de la so nave yera carbón. ¡Carbón! Habíalo abondo per tola viesca.
Al cuélebre prestába-y l'home del espaciu, polo que quixo aidalu a guetar carbón pal aparatu.
Dempués de varies hores arrecostinando col carbón, too taba iguao pal despegue l'aparatu.
Y como se fixeran enforma collacios ún d'otru, l'home l'espaciu regaló-y al cuélebre una almugada perguapa, toa enllena estrelles.
Y l'home marchó esnalando pente les nubes na so nave.
Y mentantu, el cuélebre quedó durmiendo na so almugada nueva, suañando que taba nun mundu perlloñe ente les estrelles.